Lisowczycy

Aleksander Józef Lisowski około 1610 -1611 roku sformował oddział lekkiej jazdy, z ochotników ze zubożałej szlachty, chłopów, mieszczan, infamisów, z ludzi, dla których wyprawy wojenne stanowiły możliwość utrzymania. Służyli oni za żołd, a przede wszystkim w nadziei zdobycia bogatych łupów. Nazywano ich "straceńcami" lub "elearami" - potocznie elearami nazywano żołnierzy-harcowników, najbardziej bitnych i najlepiej wyszkolonych, którzy występując przed bitwą przed szykiem prowokowali wroga do pojedynczej walki. Po śmierci Aleksandra Lisowskiego w 1616 roku przyjęli nazwę lisowczycy.

Lisowczycy nie posiadali uzbrojenia ochronnego, ale bogate uzbrojenie zaczepne - krzywą szablę, łuk, rusznicę, rohatynę i pistolety. Cechowała ich wyjątkowa ruchliwość i sprawność bojowa, którą osiągnęli przemieszczając się komunikiem (to znaczy bez taborów), wożąc łupy w trokach.

Gdy wojna wygasała lisowczycy wracali do kraju, ale nie do swoich domostw - pozostawali razem i żyli kosztem miejscowej ludności, od której wymuszali nocleg czy żywność. Przywykli do okrucieństwa i bezkarności, byli plagą, którą porównywano z najazdem tatarskim. Na wojnie działali z zaskoczenia, prowadzili walkę bezwzględną, nieraz mordując całą napotkaną ludność, by zachować w tajemnicy kierunek marszu. Szczególnie przydatni byli do ubezpieczania armii i zwiadu oraz do dalekich wypadów na teren przeciwnika.

Służyli temu, kto zapłacił, biorąc udział w licznych wojnach przemierzyli konno ogromne przestrzenie - państwo moskiewskie przejechali od ujścia Obu po ujście Wołgi, walczyli w Finlandii, na Śląsku, Węgrzech, Mazurach, Czechach, we Włoszech, Niemczech i Francji, dwukrotnie przepłynęli z końmi Ren.



Lisowczycy:

  • Formacja polskiej lekkiej jazdy słynąca ze sprawności bojowej.
  • Jeźdźcy w siedemnastowiecznych strojach.
  • Pokazy sprawnościowe, broń biała, łuki, tresura konia.
  • Inscenizacje walk.
01
01
02
03
04
05
06
07
08
30
AleksandraMrozinska
Bez nazwy-1
Bez nazwy-2
Bez nazwy-3