Husaria

Jedyną w swoim rodzaju, typowo polską formacją, była słynna husaria, która za Batorego stanowiła 85% jazdy. Dotychczasowa jazda składała się głównie z kopijników, wyposażonych w kopie i miecze na ciężkich koniach, pokrytych zbrojami. W walce z Tatrami okazali się nieskuteczni. Pierwsza wzmianka o husarzach pochodzi z 1500 roku. Początkowo w husarii walczyli Serbowie i Węgrzy, bez zbroi a tylko w lekkich pancerzach, czasem z przyłbicą. Do obrony wykorzystywali czterokątne tarcze tureckie z wycięciem w górnym rogu, umożliwiającym oparcie kopii. Kopia mierzyła 3,5 do 4,5 m, a wykonana była z drzewa, wydrążonego w środku (od uchwytu do grafu). Do uzbrojenia husarza należała oczywiście szabla. Już 30 lat później husarze wdziali kolczugi i szyszaki, a następnie tzw. "półzbrojki husarskie" z 5 milimetrowej stalowej płyty, która opierała się kulom z arkebuzów i pistoletów. Od połowy XVI wieku husarze zaczęli używać forg (czyli pióropuszów zdobiących końskie głowy) i skrzydeł. Ramiona i część zbroi przykrywano skórami dzikich zwierząt (tygrysimi, wilczymi, lamparcimi, niedźwiedzimi, rysimi). Pod szyją konia wisiał ozdobny buńczuk.

W 1587 roku uzbrojenie husarza stanowiły: kopia, zbroja z zarękawnikami, szyszak, krótka rusznica, szabla oraz koncerz lub pałasz, natomiast znikła tarcza. Stosowano zbroję płytową, stosunkowo lekką, która dzięki elastyczności zabezpieczała przed białą bronią, strzałami i kulami lekkiego kalibru. Kopia służyła do przełamywania szeregów, po uderzeniu kruszyła się i odrzucano ją, a husarz walczył koncerzem oraz szablą. Wiek XVII to szczyt świetności husarii, określanej wówczas też mianem "złotych chorągwi", bowiem zarówno ubiór jeźdźca, broń, rząd koński lśniły od złota i drogich kamieni... Zmieniła się też zbroja - zaczęto używać zbroi karacenowej składającej się z płytek przymocowanych do skórzanego kaftana. Kolejną ewolucją było zastąpienie tylnych płatów zbroi skórzanymi pasami. Zbroja taka ważyła już tylko 7-8 kg, podczas gdy zbroja średniowiecznego rycerza ważyła od 25 do 60 kg.

Konie husarskie były specjalnie trenowane, a sposób ich ujeżdżania nazywano "wyprawą po husarsku" - "przy ziemi". Ujeżdżone konie musiały pokonać galopem ścieżkę długości 30 metrów i zawracać w wytyczonych na jej końcach kołach o średnicy 3 metrów w ten sposób, aby kopytem nie wystąpić za okrąg. Konie te były bardzo zwrotne, z łatwością wykonywały wolty i półwolty w kłusie i w galopie, w prawo i w lewo, gdy oddział husarii wykonywał manewr oskrzydlający. Konie musiały być doskonale ujeżdżone, ponieważ jeździec powodował koniem tylko jedną ręką - lewą.

Atak husarii odbywał się w następujący sposób:

Do ataku ruszała rysią (czyli kłusem), następnie rozpędzała się do galopu i około 100 metrów przez linią nieprzyjaciela wypuszczała konie w cwał. Początkowo jeźdźcy jechali w luźnym szyku, by przed samym uderzeniem zewrzeć go w tzw. "husarską pięść".

Husaria nigdy nie zawracała w ataku!

W trakcie pokazów publiczność może zobaczyć sprawność bojową husarzy, władanie kopią, musztrę konną w szyku a nawet słynny atak.



Husaria

  • Pokazy sprawnościowe i konnej musztry
  • Władanie szablą, kopią
  • Jeźdźcy w historycznych strojach polskiej husarii
  • Inscenizacja walk
Bez nazwy-2
Bez nazwy-2
Bez nazwy-3
Bez nazwy-4
Bez nazwy-5
hus
Husaria
MonikaBolkowska
MonikaBolkowska2
MonikaBolkowska3
Wilczeniec
Wilczeniec1
Wilczeniec10
Wilczeniec11
Wilczeniec2
Wilczeniec3
Wilczeniec4
Wilczeniec5
Wilczeniec6
Wilczeniec7
Wilczeniec8
Wilczeniec9